Zo vond ik haar

Masja volgt vanuit Kopenhagen het spoor van Anna Walker, die niet welkom was bij de synode omdat ze een vrouw was.

Na een lange tocht, 14 uur om precies te zijn, werd ik vanchtend misselijk wakker in Kopenhagen.
Ik sliep met 5 anderen en was net te laat voor een verlichte slaapzaal. Dus moest ik steeds weer rommel uit mijn tas halen in het donker. Lag ik net en wilde ik mijn telefoon opladen, bleek het een ander stopcontact, dus moest ik blind graaien. Lag ik weer net lekker, stond mijn lenzendoosje niet klaar. Uiteindelijk sliep ik, heerlijk.

Het eerste teken

Na een blikje cola tegen de misselijkheid begon het dan echt. In het hostel stonden tablets dus dat was super makkelijk. Makkelijker dan het voor Anna moet zijn geweest maar wel minder intuïtief. Googelend zocht ik de oudste en protestante kerken op. Maakte een lijst op de papieren plattegrond, ook die lag voor het grijpen. En daar begon ik, terwijl ik naar de eerste van de uitgekozen plekken liep, viel mijn oog op een totaal andere kerk. Ik werd er heen getrokken en veranderde direct van koers. Het bleek de kerk van een lady, ik denk Mary te zijn. Ik kan het nu niet opzoeken want ik zit in het pikkedonker deze blog op mijn smartphone te tikken, de vijf andere slapen.
De kerk was best somber, wat een goed teken voor mijn zoektocht was. Het was echt mooi, ik werd bevangen door de oude stenen die ik als een warme deken omsloeg. Opeens liep ik een kelder in en daar was mijn eerste klik met Anna. Een reunie van stenen was bewaard gebleven en echt heel oud. Ouder dan Anna. Ik dacht zou ze er tegenaan gezeten hebben. Terwijl ik verder dwaalde liep ik tegen een soort host aan en kreeg informatie van waarde. Precies in de tijd dat Anna leefde, veranderde Kopenhagen van Katholiek naar Protestants!

De engel

Verderop werd ik bevangen door een engel. Wat een mooie vrouw, dacht ik en filmde haar van alle kanten. Met de camera streelde ik over haar armen. Tijdens het laatste shot, waar ik richting haar borsten ging bleek ze die niet te hebben. Huh, dacht ik…misschien was het wel een man. Het antwoord weet ik nog steeds niet. Ietwat onthust liep ik naar een hele oude toren, maar helaas een paar jaar te jong voor Anna. Wel heeft ze de start van de bouw vermoedelijk meegekregen. Van boven op de toren, die rond was liep ik een rondje en zag in mijn gedachte Anna in het donker ’s avonds over de straten struinen. Het was zeker, hier moet ze hebben gelopen!

De Anna Walker van 2018

Ondertussen weer beneden en terug in het heden, nuttigde ik een quinoaburger en spirulinabal, geserveerd in minimalistische stijl. De avond was al daar, maar ik liep verder richting een vooraf uitgezocht doel waarvan ik wist dat het tot 22.00 uur open was. Weer werd ik afgeleid, een andere kerk trok mijn aandacht. Daar stond een vrouw bij de deur, ik vond haar super lief en warm met een krachtige energie. Ze zei: “Come inside.” Ik voelde me fijn bij haar, op mijn gemak en heel welkom. De kerk was oh zo kleurrijk maar het meest gefascineerd was ik door de kleding van de vrouw; zwart met witte krulband, erg mooi.
Inmiddels was ik naar binnen en toen de vrouw in het pad aan kwam lopen filmde ik haar stiekem. Het was fascinerend en oogstrelend mooi.
Ik raakte met haar aan de praat, ze was de priester van de kerk, vet gaaf! Vervolgens kwam er een man naar me toe die ik heb geïnterviewd. En wat bleek..de vrouw is ook een heel bekende schrijfster met een heel sterke mening. Een vrouw, net als Anna, ‘on a mission met een vision’. Het moest zo zijn…
Mijn dag kon niet meer stuk, want zo vond ik mijn eigen hedendaagse Anna Walker anno 2018 in Kopenhagen.