Momenteel mag ik naast haar lopen…dat moge duidelijk zijn

Masja volgt het spoor van Anna Walker vanuit Kopenhagen naar Dordrecht.

Vandaag werd ik in Lubeck wakker. Ik was zo hyper van het onder-dezelfde-poort-doorlopen dat ik pas laat ging slapen. Dus stond ik pas om 10.00 uur buiten. Een beetje zenuwachtig, want aankomende nacht slaap ik op een mannenslaapzaal. Sterker nog, ik ben er nu maar deze ervaringen horen jullie morgen.

Professor Simon

Speurneus Jacoline vond het adres van prof. Simon Ullrich. Hij heeft een boek geschreven, met een stuk over Anna: Revisted the synode 1618.
Mega interessant dus, het is zo simpel als dit, zonder hem zouden we ook minder over Anna weten. Zonder aankondiging liep ik 8 kilometer naar zijn huis. Het voelde een beetje als Caroline Tensen die dan nietsvermoedend een bloemetje aan de deur aflevert. Onderweg ging er van alles door me heen: Zet ik de camera aan als ik aanbel of niet? Zou hij me meer kunnen vertellen? Zou hij thuis zijn?
Qua camera besloot ik het niet te doen, de reden is dat het erg afschrikkend kan werken. Signalement: vreemde vrouw voor de deur, opvallend gekleed en camera. Hmmm nee, dacht ik, dat gaat averechts werken. Al zou het wel perfect beeldmateriaal voor de docu zijn, maar het is mijn stijl niet en ik wil dicht bij mezelf blijven. Ik kom dichterbij, eigenlijk een stuk later dan gepland, maar zat onderweg in een superleuk interview voor het AD en er zaten heel veel duiven op de POORT. Dus ja, dan sta je weer even stil enzo. Eenmaal de straat inlopend, eigenlijk al iets eerder vind ik het best spannend, op het allerlaatste moment besluit ik wel geluidsopnames te maken. Je weet namelijk maar nooit, nou dat heb ik geweten.
Exact op hetzelfde moment dat ik aanloop rijdt er een grote grijze wagen voor met drie mensen erin.
Voor degenen die het verhaal kennen; dat is vergelijkbaar als met hoe de Dalai Lama opeens voorreed.
Ik vraag aan de vrouw: ‘Is this 1b?’
Een beetje verschrikt: “Yess, why?”
-‘I’m looking for Dr Professor Simon Ullrich.
Ze begint te lachen en ik merk ze dat ze vereerd is. Ze is overigens nog in de auto.
– “Well, he is in the car.”
Wat, denk ik. Dat is weer niet normaal en het wordt nog gekker. De vrouw blijkt de vrouw van de professor te zijn. En ze zegt dat hij ‘krank’ is en wijst naar haar hoofd. Zo van, hij is niet helemaal in orde. Er is nog een derde vrouw bij, ze is veel strenger en mega op haar hoede, toch ontdooid ze wel een beetje door mijn enthousiasme. Ik vertel het verhaal van zijn boek, de link naar Anna Walker en de synode in Dordrecht. Simon is echt niet helemaal bij, maar hij lacht zo ontzettend lief. Hij glimt en eigenlijk lijkt het meer een jongetje dan een man. Zeker ook ondeugend. De vrouw is enthousiast en strijkt vol liefde over de arm van haar man, je voelt haar liefde voor hem. Als ik vraag of ik mag filmen, zegt de vrouw ja, maar de ander houdt het tegen. Ze wil het echt niet en ik snap het wel. De man is echt ziek, nu moet in het moment het filmen loslaten zodat ik in contact blijf. Goede keus, want wat was dit bijzonder.
In plaats van dat ik mijn vragen kan stellen, bedank ik de professor voor zijn werk. Hij kijkt diep in mijn ogen. En zijn vrouw is zichtbaar ontroerd, ik ook..
De andere strengere vrouw, voegt toe dat het een wonder is dat ik hem tref. Hij woont hier niet meer, hij woont in het ‘krankenhaus’. Waarop de echtgenoot toevoegt dat ze heel soms Simon ophalen om thuis te lunchen. Trots laat ze de lunch zien en zo gaan we uit elkaar. De ontelbare glimlachen van Simon vergeet ik nooit meer, ik had echt kippenvel.

Totaal onder de indruk besluit ik Jacoline te bellen. Ik moest het gewoon even kwijt, we zijn blij. Dan nog even stilstaan bij wat er zojuist gebeurd is met een espresso en weer door…

Het archief

Ik kan het archief niet goed vinden, ik weet ook niet goed hoe een archief werkt maar ik ga toch. Een uiterst behulpzame, vrolijke en enthousiaste dame staat me te woord en ze gaat ervoor. Ze weer echt wel hoe het werkt en is een heuse professional. Omdat ik onhandig ben, neemt ze de algehele regie in handen, als speer gaat ze. Door mijn verhaal, heeft ook zij nu een missie, ze moet en zal wat vinden. Het lijkt wel een schouwspel zo mooi. Witte handschoenen, oude dozen met handgeschreven registerkaarten, waar ze doorheen raast, reuzegrote en oude boeken, die vanuit een archief door een andere vrouw op kar worden voorgereden, het is werkelijk prachtig. De vrouw is echt helemaal op dreef en dan gilt ze echt. “Jaaa, ik heb haar!” Ze tovert een kaartje uit de doos, er staan drie namen op. Joachim Walcker, fr Anna en Jurgen Burschk. Het gaat over een huis, dat de eerstgenoemde twee aanschaffen, achter de naam Jurgen staat een kruisje. Dit weten we doordat de vrouw uit weer een ander, nog groter boek vind waarin dat staat. Dit staat in een boek uit 1606!!! Dat is echt heel bijzonder. De vrouw is trots, door haar focus is het gelukt. Ze is oprecht blij voor mij. Ze voelt en ziet aan mij dat de missie is geslaagd. En ik heb alles mogen filmen.

Helemaal voldaan ben ik, en ook wel echt zenuwachtig voor mijn mannenslaapzaal avontuur..
’s avonds loop ik door de stad, Lubeck is echt een twee-eiige tweelingzus van Dordrecht. De steden heb echt heel veel overeenkomsten. Dan appt Jacoline mij, ze weet mij te vertellen dat Jurgen op het kaartje de vader van Anna is!!! Dus of het is echt, echt, echt, “onze Anna” of haar moeder. In ieder geval, was ze superdichtbij, momenteel loopt ze gewoon naast mij. Correctie: momenteel mag ik naast haar lopen.