Magische strelen die stralen

Masja loopt in Denemarken en volgt Anna Walker, vindt ze nog sporen van 400 jaar geleden?
Onderstaand haar verslag van dag 2:

Verkeerd gelopen

Vandaag ben ik van Kopenhagen centrum naar het Van Arken Museum gelopen. Dat zouden eigenlijk 17 km moeten zijn,maar ik ben vermoedelijk her en der verkeerd gelopen. Omdat ik het niet leuk vind alles via Google Maps te lopen, regelmatig van de paden afwijk en in ieder geval één keer precies 90 graden (haakse straat) verkeerd liep. Nou is dat dus geniale vondst lijn op een geodriehoek, maar als je ergens heen loopt kan je beter een boogje naar links maken.
Wisten jullie trouwens dat wij in het westen maar 1 procent van ons wonderlijk intuitie stelsel gebruiken? En dat er volken bestaan die de zee hebben gemapt zonder fout en zonder erover gevaren te hebben?

Zijn waar je bent

Vandaag begon ik niet bij zee, maar jawel op een heus industrieterrein. Nou denken jullie dat dat vreselijk is, maar dat is het dus niet. In het grijs zijn er altijd mininaal 50 tinten en fabrieken fascineren mij. Ik ben snel tevreden en mijn hoofd associeert lekker weg. Ook loop ik als Anna soms opeens op zand en is alles groen om mij heen. Vanochtend zei iemand iets wijs, dat we door de smartphones altijd ergens anders zijn dan op de plek waar we zijn. Dat was in de tijd van Anna Walker wel anders. Ik probeer me voor te stellen hoe je denkt, als je de zeven wereldwonderen nooit in beeld hebt gezien, helemaal niet weet dat bijvoorbeeld sommige mensen spleetogen hebben. Ergens denk ik, dat er dan wel andere verdeelheid was. Wellicht is ego…nooit loos geweest.

Spullen

Tussen de industrie doemt daar opeens een oase aan kleur op, net als bij ons. Blijken kringloopwinkels het daar goed te doen. Het eerste wat ik zag waren twee porceleinen roze poedels, en ja die wilde ik wel, maar jullie snappen waarom ik t niet deed. Brengt me op het onderwerp spullen.
Ik loop met een rugzak van 40 liter en heb niet veel bij, maar ik mis niks. Wat een waanzin als ik dan denk hoeveel kringloopwinkels er in mijn huis passen.

Deense Biesbosch

Van de industrie, naar de Deense Biesbosch. Waar een man me uitlegd dat ik links van het pad moet lopen, of was het nou rechts? Doordat we (de 5 andere wandelaars en ik) alles filmen, kijk ik heel anders en let ik minder op waar ik loop. Filmend lopen is nieuw voor mij, ik vind het heel leuk.
Van de Biesbosch kom ik bij de zee waar de wind me aait. Nou ja, eter gezegd, behoorlijk aanpakt.
Opeens zie ik het einddoel, het museum, maar niet aan het einde van hoe het pad loopt. Ik kan niet over water lopen.
Als je je koekje ziet, maar het duurt lang voor je hebt, zie ik het liever niet, is mijn conclussie.

De magische strelen die stralen

Ja hoor, zomaar een mega grote collectie van Van Gogh in Denemarken. Ze wisten vast van ons projekt, want van Gogh heeft in Dordrecht gewoond. Het is de eerste keer dat ik zo bewust naar zijn werk kijk. En ja, het doet wat met me. De stralen die uit de korte lijnen komen die hij op het doek uitstreelde, dalen nu op in mijn molekulen. Via mijn poriën zuig ik het op, zo zie ik kunst. Daarna is het in mijn systeem en gaat het niet meer weg, raakt het niet uitgewerkt, zo leeft het voort. Net als Anna, 400 jaar later.

Mind in de modus

Na het museum blijk ik nog eens 5,5 kilometer te moeten lopen, dus schakel ik mijn mind in de modus zoals ik ter voorbereiding deed. Ik noem dat de Marina Abromovic methode, dat helpt. Ik legde net al uit, dat kunst doorleeft. Eenmaal bij mijn slaapplek, hangt er een regenboogdouchegordijn. Zo voel ik me direct thuis.