JAAAAAAAAA

Masja volgt de sporen van Anna Walker, de vrouw die vanuit Kopenhagen naar Dordrecht afreisde.

Vandaag loop ik van Maribo naar Rosby haven om daar met de boot over te varen, Duitsland in. Eigenlijk wil ik in Denemarken blijven, ze zijn zo aardig. Maar ik ben niet op vakantie, wel op een missie. En daarom ben ik ook blij, ik ga namelijk naar de plaats waar Anna opgroeide. Dus next stop is Lubeck, maar daar zijn we nog niet.

Wonder

De dag is nog maar net begonnen of er vindt al een wonder plaats. Er is een soort samenzang in dezelfde kerk als gisteren. Opeens zegt een man: “als je even wacht, dan kan ik je het alleroudste schilderij van Scandinavië laten zien”. Of ik dat wil. Dûh…tuurlijk wil ik dat.
In een soort geheime kamer, waar de huidige koningin van Denemarken drie keer was, was ik nu ook. Het schilderij was omhuld door houten panelen. Dat maakte het extra spannend, het voelde toch al alsof ik de eerste prijs bij de Weekendmillionairs had gewonnen.
Het schilderij was mooi, pastelkleurig, maar eigenlijk was ik ergens nog meer geraakt door de meneer. Trots en superlief.
Ik had in de kerk van een afstand nog een ander schilderij gespot, met allemaal mensen in zwarte jurken en witte kragen, precies zoals de mensen erbij de synode ook uitzagen. De beste man kon natuurlijk geen nee meer zeggen toen ik er over begon. Ik hoefde het niet vragen. “Daar heb ik ook de sleutel van,” zei hij, “volg mij maar”. Dit schilderij deed me eigenlijk meer, misschien door het thema.
Ik kreeg een mooi gesprek en één ding was super uidelijk. Brigitta (de non) was de absolute held van deze man. Steeds als hij haar naam over zijn lippen liet rollen, gingen zijn armen passievol omhoog. Ik vond het ontroerend toen hij deelde dat hij na 35 jaar ontslagen werd, zijn werk was zijn alles. Maar voegde hij toe, als het niet gebeurd was, had ik nooit zoveel over Brigitta kunnen studeren.

De aardappelplant

Enfin, ik ging lopen en hoe kan het ook anders, eerst even een extra bochtje om voor ik het rechte pad vond. Symbolischer kan wederom niet. Want ja, het pad was recht en heel lang. Was het bijzonder, nee, niet echt, maar grappig genoeg was daar een ander kernwoord uit mijn leven. Dus naast de duif en non was hier de aardappelplant. De aardappelplant is namelijk mijn lievelingsplant, ik liep kilometers tussen hen in. Letterlijk omarmd, want soms waren ze zelfs aan beide zijden. Ik zag ze in diverse stadia voorbij komen, velden vol. Nooit eerder zag ik zo, want het pad lag lager dan de velden, op ooghoogte. Waarom vind ik de aardappelplant zo mooi en komen ze in mijn dromen voor? Dat komt door hoe elke aardappelplant een community in een holletje vredig laat bloeien en groeien. In een kuiltje wordt er plaats gemaakt voor elke vorm en het past altijd!

Nog iets tofs, de weg was recht, heel recht en precies zoals mijn lijn gisteren draaide van horizontaal naar vertikaal. Zo was de weg ook gedraaid. Focus, dat maakte ook dat andere, kleinere vormen mijn aandacht trokken, zoals besjes en waterdruppels.

Lubeck

Van de voet, op de boot en in de trein. We zijn nu in Lubeck. Het eerste wat ik spot is een duif die komt overvliegen. Ik voel me goed, de vibe van de stad is fijn. Ik voel Anna misschien wel sterker als ooit. In snelle draf loop ik naar mijn slaapplek, maar ik word weer afgeleid. Een oude stadsmuur met poort trekt mijn aandacht. Eigenlijk net zo als in Dordrecht bij het Groothoofd, ik lees de letters en besef me ineens dat deze poort ouder is dan Anna. Blijer dan blij schreeuw ik het uit. Niet alleen in gedachte maar echt. “JAAAAAAAAAA, ik heb een plek gevonden!!” Van de loterij dan nu de schat!! En dat op één dag. Deze voel ik nog dieper, wat is dit mooi. Elk woord zwakt het gevoel af…het is gewoon JAAAAAAAAA als in: uitgillen!

Thuis

Ik voel me hier thuis, dat komt omdat Anna hier heeft gewoond. Dingen doe ik graag totaal. Ik ben al drie keer door de poort gelopen. Wetende dat Anna er ook onder door heeft gelopen, 400 jaar terug in de tijd. Het maakt me blij, Anna is er nu echt bij. Of ja, ik bij haar, dat is beter verwoord. Zij was me voor en niet andersom, dus respect voel ik. We boffen maar, een vrouw als Anna, die ons voorging en nergens voor terugdeinsde. Wat een power, ik nu mag ik anno Anna 2018 deze ook voelen. WAUW, het is echt zo goed.