Hoe de horizontale lijn verticaal werd

Masja loopt van Kopenhagen naar Dordrecht in het spoor van Anna Walker:

Het werd me helder, tijd om echt een stuk verder te gaan, want anders raak ik Anna kwijt en dat wil ik niet. Dus richting de plek waar ze opgroeide is een goede keus. Via een tussenstop, waar verschillende pelgrimstochten elkaar kruisen, overnacht ik. Zo kan ik morgen een stuk van de Camina lopen!! Dat wordt de allereerste keer voor mij. Loop ik ook nog in de voetsporen van Anita en Tosca. Die ik gezellig in de ochtend aan de telefoon had en waar ik nog wat filmtips van kreeg. Vanaf nu niet meer alleen maar stenen, maar ook mezelf.

Mooi

Ik kan bijna niet omschrijven wat er met me gebeurt, maar wandelen is zo mooi. Alles wordt mooi, dan bedoel ik echt alles. Ik moet zeggen dat ik het goed met mezelf kan vinden en soms schater ik. Vanwege de associaties die ver gaan en waarschijnlijk enkel ik kan volgen. Omdat ik toch al vier keer op dezelfde plek was in 24 uur tijd, kon ik nog even naar de duif. Nu wist ik van haar bestaan. Even nog wat filmen daar.

Zoeken

De trein vond ik maar zenuwslopend. Ik reed een deel zwart omdat ik de teksten niet kon lezen. Soms zijn hertenogen best fijn. Om de trein te kunnen begrijpen keek ik gewoon naar dezelfde lettervolgorde, als Googlemaps aangaf. Net een puzzel. Deze reis voelt ook zo, als een levende cryptogram, een speurtocht, een zoektocht. Echt op zoek was ik niet, maar toch is 2018 een raar jaar. Waarin ik wel degelijk zoekende ben geweest. En waarin ik voor het eerst weer doorhad dat niet alles leuk is en dat dat ook niet hoeft. Eigenlijk had ik verwacht dat ik heel veel zou nadenken over keuzes die ik moet maken, maar dat gebeurt totaal niet. Ik denk helemaal niet, ik kijk alleen.

Nonnen

Eenmaal in Maribo, gebeurt er iets gek. Het was steeds stralend weer en precies hier, knipper met mijn ogen, opeens is er een super mistige deken. Zo raar, alsof iemand aan de dimmer van een ronde lampenknop draaide.
Ik liep richting de dom, waar een rijke geschiedenis met monikken en nonnen is. De Birgittenesse nonnen. Dat voel ik, er komt een gevoel over me heen dat het best te omschrijven is als stilte in combinatie met vreugde. Het woord non staat in mijn top 3. Ik heb al sinds ik het weet, een extreme band met nonnen. Deze is veel ouder dan de duivenband. Alle soorten nonnen fascineren mij. Ik weet wel waarom. Het heeft te maken met je leven in dienst stellen om een groter geheel te dienen. Als tiener schreef ik niet voor niks mijn spreekbeurt over Florence Nightingale. En ook mijn band met Anna vind ik hier terug.

Meditatie

Er blijkt een meditatie in de kerk te zijn. In de kerk?? Ja, in de kerk. Eenmaal daar legt de priester uit, dat het belangrijk is vandaag de dag, dat mensen hun mind anders leren gebruiken. Nooit eerder was Boeddhisme en geloof zo dicht bij elkaar voor mij. Prachtig vond ik het, tijdens de meditatie voelde ik de horizontale lijn, die ik al dagen bij me draag verticaal worden. Het moment waarop Patti een hand aan Marina geeft (deze is voor jullie even niet volgen, maat ik leg het in één van de blogs nog uit, mega symbolisch).

Tijdens de meditatie moet ik weer giechelen, dit keer omdat ik dacht:het lijkt wel of de neus van Pinokkio vanuit mijn derde oog groeit en dat zonder verzinsel of leugen. Het brede blikveld is vanaf omgezet naar focus.
Eenmaal buiten, voel ik me een soort euforisch. Superkwetsbaar en supersterk ineen.
En daar komt de link naar de zoektocht.
Het zoeken is vanaf nu voorbij, want want ik zocht is gewoon in mij.