Griezelig hoog

Annie & Tosca zijn onderweg van Basel naar Dordt en hebben de Alsace ingeruild voor de Rhein.

‘Lijkt me doodgriezelig om de druiven op die steile hellingen te plukken, stel je voor dat je 100 meter naar benee glijdt tijdens de pluk’. ‘Welnee,’ zeg de goedgemutste receptioniste van het Rheinhotel in Rüdesheim am Rhein. ‘Ik heb als zestienjarig meisje veel druiven geplukt om een centje bij te verdienen, dan is het helemaal niet erg om op stijle heuvels te werken, anders moet je steeds bukken als je op vlak terrein plukt.

We gaan nog even terug naar de abdij van Hildegard. In de tuin is tuinman bezig rozen te snoeien, hij weet ons te vertellen dat Hildegard (1275) een bijzondere vrouw was die er lustig op los correspondeerde met de paus en diverse koningshuizen. ‘Het was een kloeke,’ zegt hij terwijl hij vakkundig ‘knip, knip, knip’ de rozen snoeit.
Vort we gaan verder spatzieren over de Rheinsteig, allerlei montere types met afritsbroeken en Nordic walkingsticks lopen langs met een gelukzalige wandelglimlach op hun snuitjes. ‘Noem mij maar Frankfurter,’ zegt een man. ‘Kijk, zie je dat kasteel daar aan de overkant? Daar hing vroeger een grote kabel die naar de andere oever ging. Aan die kabel hing een grote pot, daar werden rovers en moordenaars met water en brood in gestopt en een weekje boven de Rhein gehangen. Brrr, ik moet er niet aan denken met mijn lichte hoogtevrees. Over hoogtevrees gesproken: onze wandeltocht werd vroegtijdig afgebroken want de Rheinsteig werd wel heel smal en griezelig. Zonder balustrade en loodrecht langs de afgrond, dan moet je er toch ff niet aan denken dat je uitglijdt en 500 meter lager terechtkomt. Oh ja, we slapen vannacht in onze koets met een miljoenen uitzicht en de Lorelei heel vlakbij.