De mannenslaapzaal

Masja is onderweg naar Dordrecht vanuit Kopenhagen, in de sporen van Anna Walker:

Nou ik was eigenlijk er al anderhalve dag niet blij mee, maar net als Anna toen, moest ik het nu doen. Echt ervaren dat je ergens gaat waar je niet hoort.

De slaapzaal

Eerst even een bak thee.. om alle indrukken in te laten rooien…( rooibosthee) en mijn mind voor te bereiden op groot avontuur nummer drie van de dag. Dit keer moet ik het wel filmen, vind ik. Ik ben bij de herberg en de man is alleraardigst. Ik zeg dat ik heb een plekje op een mannenkamer gereserveerd. ‘Ja klopt, ik had het al veranderd naar een vrouwenkamer.’
Uhm…het is de bedoeling, eigenlijk, als het mag. Man:’Nee dat kan niet.’Ik: ‘Maar het is voor een kunstproject’
Man: ‘Oké, dan moet het maar, mits de man uit Estonia instemt.’
Pffff…gelukkig, niet alle tien bedden zijn bezet, feitelijk maar één. De man in kwestie schrikt echt mega als in binnenloop, hij vindt het heel gek maar stemt, niet echt blij, toch in. Ik voel me niet echt fijn. Ontheemd en totaal niet op mijn plek. In gedachte denk ik te weten dat Anna daar helemaal niet mee bezig was en over nadacht, ze moest gewoon gaan, ook al was het voor mannen.

Structuur

Ik bereid de nacht veel meer voor dan normaal. Normaal doe ik het namelijk niet, maar nu al om 18.30 uur. Ik moet ook om mezelf lachen, wat een structuur opeens.
Mijn pyjama, die ik voor de gelegenheid creer, ligt al klaar, lenzenvloeistof, boek etc. Er hangt een onprettige sfeer. Gelukkig moet hij eten en verlaat de kamer. Ik zucht even diep en als de spontane structopaat geordend is, zoek ik een plek waar ik uitgebreid kan tafelen, haast om terug te keren heb ik niet. Na het eten bewonder ik de stad nog een keer. Tijdens deze reis, zie ik Lubeck als mijn thuis. Om 22.00 uur ben ik terug, ik ga zo zitten dat we geen last van elkaar hebben. Normaal zou ik al mijn ervaringen van de dag delen, ook tegen een onbekende, maar nu niet. Nu beweeg ik zelfs muisstil, wat natuurlijk niet lukt als je zo extreem je best doet.
Deze nacht wordt ik wel minimaal tien keer wakker. Ik voel me wel rustig maar ben mega scherp. Iedere keer als ik wakker wordt, pak ik direct mijn camera, als een echte papparazi. Maar iedere keer is het te donker en moet ik lachen.
Ik ben blij dat het experiment erop zit, dat is ook weer voorbij. Maar in ieder geval kan ik mezelf recht in de spiegel aankijken en ben ik mijn woord nagekomen. Het heeft me echt wel dingen opgeleverd, al heb ik nog niet geheel de juiste woorden, ik heb iets nieuws ervaren. Wat me aan het denken zet. Deze manier van denken is anders, dit is kunst. En dat heb ik dankbaar geleerd van perfoming artist Marina Abramovic.

Weg uit Lubeck

Nu ga ik Lubeck echt uit, weemoedig of beter gezegd: ik voel me niet fit. Eerlijk gezegd maak ik me een beetje zorgen want me hoofd voelt raar. Maar ja veel fysieke activiteiten die ik niet gewend ben en ook nog veel, echt veel indrukken. Ik zit een beetje vol denk ik. Gelukkig trekt het wel bij, maar ik moet er wel mijn best voor doen, dat doe ik dan ook. Weet je wat ook zo mooi is, er glimlachen zoveel mensen. Door al de glimlachen doet me hoofd ook al niet meer raar en stroom ik weer over van giften. Een glimlach geven zorgt voor doorstroom.

De Brief

Toch laat ik de mogelijkheid bij de universiteit van Hamburg niet voorbij gaan. Het boek waar DRIE brieven van Anna in staan. Wauw, echt wauw alweer! Tjongejonge, ik bestudeer het boek wel twee uur en het voelt als goud. Als ik de brief van Anna lees en haar naam zie staan, dan voel ik intens veel respect. Het lezen, zien en voelen van het boek, doet me het volgende beseffen: Anna deed het maar mooi wel! Ze schreef naar de overheid en andere invloedrijke personen. Ze had het ook niet kunnen doen, maar Anna deed het wel. Ik voel en lees haar vechtlust, haar strijd. Ik voel zelfs dat ze soms niet begrepen werd. Maar Anna is en blijft Anna. Een vrouw die simpelweg nooit opgeeft. Die heel goed weet wat ze deed. Aan de brieven merk ik, dat Anna extreem is, heel extreem, maar je kan ook zeggen totaal, dat vind ik wat vriendelijker klinken. Dat totale trekt me ook in Anna aan. Dat stuk in haar, is vandaag uit het boek tevoorschijn gekomen. En zo geeft Anna alweer.

Ik ben trots dat ik juist in haar voetsporen loop, want Anna brengt mij terug naar mij!