De dag dat de synode van Dordt kleur krijgt

Ik was eigenlijk al onderweg naar Stven Kirche, dit keer met een mannengeur op mijn lijf. Tijdens het douche in de B&B kon ik kiezen en gezien Anna naar een ‘mannenevent’ ging, werd het Axe Men. Zeker niet mijn geur.

Transit naar museum

Ik zag dat het museum in Koge op de eerste zondag van de maand gratis is en dat er een expo over Transit is. Dus ja, twee symbolieken in één keer mag je niet weigeren. Het museum ging pas om 11.00 uur open, dat gaf me de tijd de pittoreske gebouwen te filmen en fotograferen. Opvallend veel gebouwen hebben dezelfde twee kleuren, als de kleding van de Dalai Lama, maar dit terzijde.
Eenmaal in het museum, begon ik bij het onderdeel “Transit”. Toepasselijk, want verplaatsen het hoe en waarom je dat doet was 400 jaar geleden wel een ding. Deze expo blijkt veel over vluchtelingen te gaan. Ik kan een aantal beelden eigenlijk niet aan, maar het is toch goed erbij stil te staan. Kan niet begrijpen dat dit in de wereld gebeurt. De angst in de ogen, vreselijk. Nee, voor deze mensen is het geen keus maar een noodzaak om hopelijk te overleven. Een andere dan die van Anna.

Dan ga ik naar verdieping drie waar het werk van Bjorn Norgaard hangt. Wat een waanzinnig grote reuzenschilderijen met bizar mooie kleurcombinaties. Opeens valt me op dat er één wel erg veel op de Synode van Dordrecht lijkt. Na nog beter te kijken valt mijn mond toch echt open. Dit kan geen toeval zijn. Dan lees ik het op bord: periode 1500 tot 1550 “de reformatie”. Ik denk wel dat ik toen even gilde van pure euforie. Wat een vondst, gezien het thema van de reis en wat een enorm prachtig schilderij. Tot voor dit moment, waren alle beelden zwart/wit in mijn hoofd, maar vanaf dit moment niet meer. De Dordtse Synode bekent kleur!

Tankstation als oase

Door het stilstaan bij de vluchtelingen en de bizarre ontmoeting met het schilderij, loop ik achter uit op mijn schema. Nou ja schema, Marco en ik zijn zogezegd erg verschillend hierin, dat is leuk. Ik heb nog geen slaapplaats, maar wel een nieuw doel. Ik besluit op het laatste moment niet langs de zee te gaan maar landinwaarts. Al lopend boek ik een kamer. Pff, ook weer gelukt. Aan het thuisfront helpt Jacoline me super mee. Eigenlijk is ze er een beetje bij. Het is nog wel een stukje lopen en dus voor het donker aankomen wordt moeilijk. Mijn water, nootjes, alles is op. Dus ik loop maar gewoon door en na best lang lopen doemt daar, als een oase in de woestijn, een tankstation op. Nooit eerder was ik zo blij een tankstation te zien. Waar ze water, pinda’s en een veganburger hebben.
Zeer bewust ben ik me van het feit dat er nog twee uur lopen voor mijn voeten liggen. Wat met de auto tien minuten is, volgens Google Maps.

Even een enigszins zielig filmpje op Facebook geplaatst en vriendinnen geappt en gebeld voor support, want dat kan gewoon Anna anno 2018. Dertig kilometer is een nieuw record, maar ik ben niet zo prestige gericht.