Daar is de duif

Masja volgt vanuit Kopenhagen het spoor va Anna Walker, de vrouw die niet welkom was bij de Dordtse Synode maar toch vanuit Kopenhagen naar Dordrecht afreisde.

Er wordt geklopt op de deur, beide eigenaars van de Bed & Breakfast staan voor de deur. Ze staan niet alleen, ze glimmen, zo blij zijn ze om te geven. Allebei met een dienblad in de hand, het is een kado voor mij, een superdeluxe vegan ontbijt. Normaal eet ik ’s ochtends half/half en snel, soms zelfs lopend. Dit keer ontbijt ik een uur.

Bescherming

Inmiddels loop ik richting Store Hennige, via binnendoorwegen. Het valt me op dat zowat elk huis een beeld voor het huis heeft. Alle huizen zouden overigens zo door Mary Blair getekend kunnen zijn, mijn favoriete illustrator. Als ik ook nog een boom tegenkom met allemaal ogen, weet ik mijn thema van de dag voor 100 procent zeker! Bescherming is het woord dit keer.
Beelden om, huis en haard te beschermen en de ogen op de boom ter protectie van onze moeder aarde, waar ik al heel wat kilometers op heb gelopen.

Duiven

Pas nu ik de blog schrijft valt er nog een kwartje, of liever gezegd een knaak, diep. In Store Hennige loop ik een kerk in. Er is helemaal niemand, maar als ik de deurklink een hand geef, klikt ze open. Wat direct opvalt is dat er een miniatuurschip hangt, dat heb ik nog nooit in een kerk gezien. Maar nou komt het, terwijl ik de geschilderde engelen in de lucht bewonder, valt mijn oog op een duif!! Een beeld!
Mijn hart reageert meteen, want dit is een blik van herkenning. Yes, daar is ze!
Enige uitleg is nu wel op zijn plek. Duiven betekenen namelijk alles voor mij, al meer dan een jaar zie ik ze als mijn beschermers. Het komt omdat het eigenlijk grijze muizen lijken, maar dat is toch niet zo, Als je goed kijkt glinsteren er de meest mooi pasteltinten vanaf.
Ik kijk ook zo naar mensen, iedereen heeft wat unieks. Eigenlijk praat ik stiekem met duiven, ik heb alleen nog nooit een antwoord terug gehad. Ook weer wel, want vaak weet ik wanneer ik een duif zie, dat het goed is. Dus vandaar (je zou bijna denken, het is een teken van boven). Het is gewoon zo.

Had ze een postduif?

Ik bezoek ook een andere kerk (een uur lopen) waar zo schijnt, de helft in de zee is gevallen. Er is klei te bewonderen dat het aller-, alleroudste is van de wereld. Dat was de reden waarom ik deze kant op ging. Eerlijk is eerlijk, Anna voelt verder weg nu. Hier is ze nooit geweest. Ik sta wel even stil bij het feit dat ik kan bellen en appen, zij kon dat niet. Misschien had Anna wel een postduif, wat ook nog eens perfect in deze blog past.

De reis telt

Mijn slaapplek is vier kilometer van de kerk, maar helaas moet ik via een 90 graden bocht, want alleen via vijf kilometer om kan ik ergens eten. Zo loop ik exact dezelfde weg terug en zeg ik tegen mezelf: niet het einddoel maar de weg er naar toe, is wat telt. Zou het symbolisch zijn, dat ik voor de derde keer hetzelfde punt passeer? Ik blijk trouwens niet alleen de enige hier die alles loopt, maar ook de enige persoon die op maandag 5 november in Store Henniga uit eten gaat.

Ik ga zo slapen en vraag me nog even af, welk dier Anna als haar bescherming zag. Maar ik vul nu zelf in, dat het waarschijnlijk geen dier is, maar de bijbel of Jezus.Nadat ik een soort in rondjes loop is het tijd, dit stuk van Denemarken te verlaten. Morgen ga ik naar Maribo, zonder Para ervoor.