Colmar – ergens in de Alsace

Anita en Tosca zijn onderweg vanaf Basel, een pad dat niet over rozen gaat.

De stadjes, dorpjes waar we doorheen komen ademen een enorme tuttigheid. Ik word er een beetje iebel van maar ben ook wel weer verrast dat er zoveel bewaard is gebleven. De geschiedenis leeft. Proper Fachwerk huizen en drommen toeristen die door de straten schuiven, op iedere hoek is wel een brasserie of restaurant waar je (dat dan weer wel), heerlijk kan eten. Je hoeft niet veel fantasie te hebben om te bedenken hoe het hier 400 jaar geleden was. Denk de auto’s weg, de wi-fi, de warmte. En zie het strenge geloof, de kerken die standvastig zijn gebouwd en daar zonder een spoor van verval fier rechtop staan. Het geritsel van de herfstbladeren, de miezerige regen, de gure wind die via je broekspijpen naar binnen jaagt. Hoor het geroezemoes in de herbergen en bedenk hoeveel flessen muskatwijn leeg geslobberd werden. Het geklepper van de ooievaars hoog op de kerktorens van Munster en je waant je vierhonderd jaar terug in de tijd.